وبلاگ

در قلمرو SUV های لوکس، نام رنج روور مانند یک جواهر تاج می درخشد. بیش از یک وسیله نقلیه، یک سبک زندگی را نشان می دهد - تجسمی از عملکرد استثنایی، لوکس نهایی و روح تسلیم ناپذیر کاوش. رنجروور از زمان معرفی خود در سال 1970، رانندگان برجسته را با قابلیت بی نظیر خارج از جاده، اصلاحات داخلی خیره کننده و فناوری پیشرانه در حال تکامل مستمر مجذوب خود کرده است.

نسل اول رنج روور که اغلب «کلاسیک» نامیده می‌شود، با سادگی زیبا، قدرت فوق‌العاده خارج از جاده و سواری راحت، DNA برند را تثبیت کرد. انتخاب‌های پیشرانه‌ی آن برای دهه‌های آینده، قوی، قابل اعتماد و قدرتمند است.

در زمان عرضه، رنج روور به موتور 3.5 لیتری روور V8 کاربراتوری با قدرت 127 اسب بخار متکی بود. این موتور در حالی که طبق استانداردهای امروزی متوسط ​​است، گشتاور کافی برای فتح زمین های ناهموار ارائه می دهد و در عین حال برای قابلیت اطمینان ضد گلوله شهرت دارد.

معرفی تزریق سوخت در سال 1984 قدرت را به 155 اسب بخار افزایش داد و در عین حال راندمان را بهبود بخشید. در سال‌های بعد، حجم موتور به 3.9 لیتر (182 اسب بخار) و 4.2 لیتر (200 اسب‌بخار) افزایش یافت تا مدل‌های شاسی بلند سنگین‌تر را در خود جای دهد.

لندرور با شناخت نیازهای مختلف بازار، گزینه های دیزلی متعددی را از واحدهای 2.4 لیتری تا 2.5 لیتری توربوشارژ معرفی کرد که همگی بین 111 تا 119 اسب بخار قدرت دارند. این موتورها اعتبار لوکس برند را حفظ کردند و در عین حال مصرف سوخت را بهبود بخشیدند.

نسل P38A شاهد افزایش حجم موتور V8 روور به 4.0 لیتر و بعداً 4.6 لیتر بود که ضمن حفظ ویژگی موتور متمایز، عملکرد نرم‌تری را ارائه داد. این به روز رسانی ها مزیت عملکرد رنج روور را در بخش رقابتی فزاینده حفظ کرد.

با مالکیت BMW، گرده افشانی متقابل فناوری، به ویژه موتور 2.5 لیتری M51 توربوشارژ دیزلی شش خطی به وجود آمد. این نیروگاه مدرن بهبود و کارایی بیشتری را برای انواع دیزلی به ارمغان آورد.

نسل L322 در ابتدا دارای موتور 282 اسب بخاری 4.4 لیتری M62 V8 بی‌ام‌و بود که با یک گیربکس اتوماتیک پنج سرعته جفت می‌شد - یک جهش قابل توجه در پیچیدگی و ارائه قدرت.

پس از خرید فورد، رنجروور پیش از معرفی نسخه 4.2 لیتری سوپرشارژ 400 اسب بخاری، از موتور 4.4 لیتری AJ-V8 جگوار (305 اسب بخار) استفاده کرد. اوج با نسخه های 5.0 لیتری از جمله نیروگاه سوپرشارژ 510 اسب بخاری به دست آمد.

از 3.0 لیتری M57 بی ام و تا 3.6 لیتری شیر V8 فورد و 4.4 لیتری TD V8، گزینه های دیزلی برای برآورده کردن استانداردهای آلایندگی سخت تر بدون به خطر انداختن تجربه لوکس تکامل یافته اند.

معماری انقلابی آلومینیومی L405 معادله کارایی رنج روور را متحول کرد. موتور 5.0 لیتری V8 در اشکال تنفس طبیعی و سوپرشارژ باقی ماند و دومی 557 اسب بخار در تریم SVAutobiography تولید کرد.

گزینه های جدید شامل یک موتور 3.0 لیتری V6 سوپرشارژ 340-380 اسب بخاری و یک V6 توربو دیزل 3.0 لیتری با قدرت 254 اسب بخار بود. مهم‌تر از همه، انواع هیبریدی اولین گام‌های لندرور به سمت الکتریکی‌سازی را رقم زدند.

نسل فعلی L460 موتورهای شش سیلندر خطی 3.0 لیتری Ingenium با پیکربندی هیبریدی ملایم یا پلاگین هیبریدی را در کنار یک موتور V8 4.4 لیتری BMW با قدرت 523 اسب بخار ارائه می دهد.

یک نسخه کاملاً الکتریکی آینده نوید تعریف مجدد لوکس پایدار را در عین حفظ قابلیت افسانه ای رنج روور می دهد.

از ریشه های V8 کشاورزی تا برقی سازی پیشرفته، تکامل موتور رنجروور منعکس کننده پیشرفت خودرویی گسترده تر است و در عین حال تعهد تزلزل ناپذیر به تجمل و توانایی را حفظ می کند. هر جهش تکنولوژیکی عملکرد را بدون کمرنگ کردن ویژگی اساسی برند افزایش داده است - گواهی بر دیدگاه مهندسی لندروور.