وبلاگ

آیا تا به حال به شگفتی مهندسی فکر کرده اید که هر روز قطار های عظیم را با سرعت بالا حمل می کند؟اما آنها نقش مهمی در تضمین ایمنی قطار و بهره وری عملیاتی دارند.بیایید دنیای جذاب زیرساخت های راه آهن را کشف کنیم.

ریل های راه آهن، که معمولاً به سادگی به عنوان "ریل" یا "ریل" شناخته می شوند، اجزای هستند که به طور مستقیم با چرخ های قطار تعامل دارند و حرکت آنها را امکان پذیر می کنند.این خطوط فولادی نه تنها چرخ های قطار را پشتیبانی می کنند و هدایت می کنند، بلکه به وزنه های عظیم و نیروهای ضربه ای نیز مقاومت می کننددر نتیجه، طراحی و ساخت مسیر نیاز به دقت استثنایی برای تضمین عملیات ایمن و بدون مشکل قطار دارد.

برای مقاومت در برابر فشار و فرسایش زیاد، ریل ها از فولاد با قدرت بالا ساخته می شوند. اجزای اصلی آهن است که با مقادیر کمی منگنز، سیلیکون، فسفر، گوگرد، مس،قلعاین عناصر آلیاژ، قدرت، سختی، مقاومت در برابر فرسایش و حفاظت از خوردگی ریل را بهبود می بخشد.

مشخصات مسیر به طور معمول با وزن در هر متر اندازه گیری می شود، با استانداردهای مشترک از جمله 30 کیلوگرم / متر، 37 کیلوگرم / متر، 40 کیلوگرم / متر، 50 کیلوگرم / متر و 60 کیلوگرم / متر.مقادیر بالاتر نشان دهنده ریل های سنگین تر با ظرفیت حمل بیشتر استمسیرهای پر ترافیک معمولاً از ریل های سنگین تر برای افزایش ثبات، ایمنی و سرعت عملیاتی استفاده می کنند در حالی که سر و صدا، لرزش و بهبود راحتی مسافران را کاهش می دهند.

طول استاندارد ریل ها "طول ثابت" نامیده می شود. از نظر تاریخی، ریل های 30 کیلوگرم در 20 متر طول داشتند، در حالی که سایر مشخصات از بخش های 25 متری استفاده می کردند. قطعات کوتاه تر "ریل های کوتاه" نامیده می شدند.."

با پیشرفت تکنولوژی راه آهن، ریل های کوتاه سنتی تا حد زیادی با ریل های جوش مداوم (CWR) جایگزین شده اند.ریل های چندگانه با طول استاندارد با هم جوش داده می شوند تا بخش هایی را که بیش از ۲۰۰ متر طول دارند ایجاد کنند - که به عنوان "ریل های طولانی" شناخته می شونداین ها مزایای قابل توجهی را با کاهش تعداد مفاصل ارائه می دهند و در نتیجه لرزش و سر و صدا را به حداقل می رسانند و در عین حال نیاز به نگهداری را کاهش می دهند.نصب ریل های بلند به یک روش استاندارد در ساخت و ساز ریل های مدرن تبدیل شده است، با برخی از بخش ها در حال حاضر بیش از 1000 متر است.

با این حال، ریل های طولانی دارای محدودیت هایی هستند. در مناطق تغییر ایستگاه یا منحنی های تیز که تغییرات مکرر جهت رخ می دهد، ریل های قطعی سنتی ترجیح داده می شوند.

ریل های فولادی با تغییرات دمایی گسترش می یابند و کاهش می یابند. محاسبات نشان می دهد که یک ریل 25 متری زمانی که دمای آن از 10 درجه سانتیگراد به 40 درجه سانتیگراد افزایش می یابد، حدود 9 میلی متر طول می کشد.از اونجایی که ریل ها به خوابنده ها متصل میشنبرای ریل های طولانی، "مفاصل گسترش" در نقاط پایانی نصب می شوند تا حرکت حرارتی را در اختیار داشته باشند و از تغییر شکل جلوگیری کنند.

در خارج از خطوط اصلی، راه آهن ها از "سرازهای محافظتی" تخصصی استفاده می کنند که در داخل خطوط اصلی نصب شده اند. این ویژگی های ایمنی چرخ های ریز شده را به جهت مناسب هدایت می کنند.جلوگیری از حوادث جدی ترریل های محافظ یکی از چندین اقدام ایمنی حیاتی در زیرساخت های راه آهن است.

قطعات ریل به طور معمول با استفاده از "fishplates" (برهای مشترک) و بولت ها متصل می شوند.شکاف های کوچکی در مفاصل حفظ می شود تا بتواند گسترش حرارتی را فراهم کند.

خطوط راه آهن اساس حمل و نقل راه آهن و یک جزء حیاتی از ایمنی راه آهن را تشکیل می دهند.و از ریل های قطعی تا ریل های جوشیده پیوسته، این نوآوری ها نشان دهنده نسل های تخصص مهندسی است. این "گروه پشتی فولادی" متواضع، مسافرت های ایمن، کارآمد و راحت را که امروز از آن لذت می بریم، امکان پذیر می کند.